طراحی الگوی مدیریت بحران اجتماع‌محور با استفاده از رویکرد فراترکیب

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد مدیریت دولتی، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران.

2 استاد، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران.

3 استادیار، گروه کارآفرینی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران.

10.22034/jipas.2022.296577.1210

چکیده

فراگرد مدیریت بحران در ایران دارای نوسان‌های‌ بسیاری بوده است و یکی از چالش‌های موجود در این زمینه دستیابی به یک نظام مدیریت بحران اثربخش و اجرای موفّق آن است‌. بررسی نحوه مواجهه با بلاهای طبیعی در ایران، حاکی از آن است که دولت‌های متفاوت همت خود را بر مقابله و بازسازی در چرخة مدیریت بحران متمرکز کرده‌اند در حالی که مشارکت اجتماعی برای کاهش بحران‌ها در قالب مدیریت بحران اجتماع‌محور یکی از رویکردهای نوین و رو به رشد است‌ که آسیب پذیری مردم در برابر بلایا را به حداقل می‌رساند. از این‌رو، پژوهش حاضر با هدف شناسایی ابعاد، مؤلفه‌ها و شاخص‌های مدیریت بحران اجتماع‌محور با رویکرد فراترکیب انجام شد. پژوهش از نظر هدف کاربردی و به لحاظ ماهیت داده‌ها و روش اجرا پژوهشی کیفی با رویکرد فراترکیب است‌ که از طریق تلفیق پژوهش‌های کیفی مختلف، کشف موضوع‌ها و استعاره‌های نوین را بررسی می‌کند. بنابراین، داده‌های حاصل از مرور نظام‌مند مطالعات و پژوهش‌های مرتبط دو دهه اخیر (106 منبع)، در حوزه مدیریت بحران با رویکرد اجتماع‌محوری برای‌ تحلیل انتخاب شدند و چارچوب مفهومی پژوهش با 3 بعد، 11 مؤلفه و 54 شاخص طراحی شد و شاخص‌های احصا شده با استفاده از روش آنتروپی شانون اولویت‌بندی شدند. نتایج پژوهش نشان داد شاخص‌های اهمیّت نقش مردم، مشارکت سازمان‌های مردم‌نهاد، آموزش عمومی، همدلی، همکاری و صمیمیت، رسانه جمعی در آموزش، انعکاس نیازهای واقعی مردم از سوی‌ رسانه جمعی حین بحران، به‌کارگیری مردم بومی در فرایند بازسازی، نقش پیگیری رسانه‌های جمعی بعد از بحران، ارتقای آگاهی‌های مردمی، ترغیب مردم به مشارکت، صداقت و شفافیت رسانه‌ها، تعهد و شبکه اجتماعی به ترتیب دارای بیشترین ضریب اهمیّت هستند. بنابراین توسعه روحیه همکاری و ایجاد انگیزه مشارکت در بین مردم یکی از راه‌های روشن برای‌ کاهش آسیب‌پذیری ناشی از بلاهای طبیعی به‌حساب می‌آید.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Designing a Model for Community-Based Disaster Management Using Meta-Synthesis Approach

نویسندگان [English]

  • Asma SalehiNodez 1
  • Nour Mohammad Yaghoubi 2
  • Aleme Keikha 3
1 MA in Public Administration, Public Administration Department, Faculty of Management & Economics, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran.
2 Professor, Public Administration Department, Faculty of Management and Economics, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran.
3 Assistant Professor, Entrepreneurship Department, Faculty of Management and Economics, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran.
چکیده [English]

The crisis management process in Iran has had many fluctuations. One of the challenges in this regard is to achieve an effective crisis management system and its successful implementation. A review on the experience of dealing with natural disasters in Iran shows that different governments have focused their efforts on coping and reconstruction in the crisis management cycle, while social participation to reduce crises in the form of community-based crisis management is a new and growing approaches that can control or minimize the damages caused by unforeseen events. Therefore, this study was conducted aiming at identifying the dimensions, components and indicators of community-based crisis management with a meta-synthesis approach. The research is applied in terms of purpose and is considered a in terms of the nature of the data and the method is a qualitative research using a meta-synthesis approach that explores new issues and metaphors by combining different literatures. Therefore, the data obtained from the systematic review of related studies in the last two decades in crisis management with a community-based approach, totally 106 sources, were selected for analysis and the research conceptual framework was designed with 3 dimensions, 11 components, and 54 indicators. The final indices were prioritized using Shannon Entropy Method. The results showed the indices of the role of people, participation of NGOs, public education, empathy, cooperation and intimacy, mass media in education, reflection of real needs of the people by the mass media during the crisis, employment of the local people in the reconstruction process, the role of mass media after the crisis, raising public awareness, encouraging people participation, honesty and transparency of the media, commitment, and social network are the most important factors respectively. Therefore, developing a spirit of cooperation and motivating participation among the people is one of the best ways to reduce vulnerability to natural disasters.

کلیدواژه‌ها [English]

  • crisis management
  • community-based
  • Meta-Synthesis Approach
احمدی، عبدالمجید، منوچهری، سوران (1399). سنجش وضعیت و تحلیل عوامل موثر بر مطلوبیت مدیریت بحران مخاطرات طبیعی در شهرستان قائنات. فصلنامه برنامه ریزی فضایی (جغرافیا)، سال 10، شماره 2،56-23.
ازکیا، مصطفی، غفاری، غلامرضا (1380). بررسی رابطه اعتماد و مشارکت در مناطق روستایی شهر کاشان. فصلنامه علوم اجتماعی دانشگاه تهران، سال 9، شماره 13، 31-3.
اصلانی، فرشته، اسدی، سعیده، شرفی، علی، کاکاوند، یاشل (1399). بررسی تاثیر ابعاد بازسازی محلات بر التیام پیامدهای اجتماعی روانی پس از زلزله 1382بم.  فصلنامه دانش پیشگیری و مدیریت بحران، سال 10، شماره 2، 63-48.
آروین، محمود، فرجی، امین، بذرافکن، شهرام (1396). بررسی تاثیر سرمایه اجتماعی بر مدیریت ریسک زلزله با تاکید بر تاب‌آوری(مورد مطالعه: منطقه نه شهر تهران). مجله مدیریت سرمایه اجتماعی دانشگاه تهران،سال 5، شماره 1، 24-1.
بذرافشان، جواد، طولابی‌نژاد، مهرشاد، طولابی‌نژاد، میثم (1397). تحلیل فضایی تفاوت‌های تاب‌آوری در نواحی شهری و روستایی در برابر مخاطرات طبیعی (مورد مطالعه: شهرستان پلدختر). فصلنامه پژوهش‌‌های روستایی دانشکده جغرافیا دانشگاه تهران، سال 9، شماره 1، 135-119.
پور عزت، علی‌اصغر، فیروزپور، آرمین، سعدآبادی، علی‌اصغر (1392). مطالعه و مقایسه رویکرد اجتماع‌محور مدیریت بحران در کشورهای منتخب. فصلنامه‌ی مدیریت سازمان‌های دولتی، سال 1، شماره 2، 52-37.
پورموسوی، سیدموسی، دارائی، مسعود، فیروزپور، آرمین، سعدآبادی، علی‌اصغر (1392). رویکرد آینده پژوهانه به تدوین راهبرد فوق فعال مدیرت بحران با تاکید بر اجتماع محوری. فصلنامه دانش پیشگیری و مدیریت بحران، سال 9، شماره 1، 39-31.
توکلی، جعفر، الماسی، هادی، قوچی، پرستو (1390). بررسی و تحلیل راهبردهای سازگاری کشاورزان با خشکسالی در استان کرمانشاه. فصلنامه پژوهش های روستایی دانشگاه تهران، پژوهش‌های روستایی، سال 7، شماره 25، 241-217.
حسینی، کامبد، پیشنمازی، فرشته (1389). بررسی نحوه اطلاع رسانی در زلزله رودبار، منجیل و بم. پژوهشنامه زلزله شناسی و مهندسی زلزله،سال 13، شماره 2، 12-21.
حیدری، کبری، ابراهیمی‌نژاد، مهدی (1393). بررسی عامل هماهنگی برای جذب مشارکت مردمی در سازمان های مدیریت بحران. دومین همایش ملی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و مدیریت شهری، تهران، دانشگاه جامع علمی و کاربردی، قابل دسترسی در https://elmnet.ir/article/20453653-51131 (9/8/1393).
درودی، هما، سپهری‌فر، حسن (1398). ارزیابی مدیریت بحران در ایران بر مبنای مدل لیتل جان (بررسی موردی سیل فروردین 1398 لرستان، مازندران و زلزلۀ 1396 کرمانشاه). مجله دانش پیشگیری و مدیریت بحران وابسته به سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران، سال 9، شماره 4، 402-393.
دقتی، عادله، یعقوبی، نورمحمد، کمالیان، امین‌رضا، دهقانی، مسعود، مرادی، ابراهیم (1398). الگوی استقرار و توسعه حکمرانی الکترونیک با استفاده از رویکرد فراترکیب. چشم انداز مدیریت دولتی، سال 10، شماره 4، 89-120.
رضایی‌راد، هادی، کاظمی، داوود (1399). بازشناسی ضرورت مدیریت اجتماع محوربحران جهت کاهش آسیب پذیری در بحران زلزله. مطالعات محیطی هفت حصار، سال 9، شماره 33، 78-63.
رفیعیان، مجتبی، مطهری، زینب‌السادات (1391)، طراحی مدلی برای مطالعه رویکرد مدیریت ریسک اجتماع محور. دوفصلنامه علمی پژوهشی مدیریت بحران، سال 1، شماره 1، 12-5.
زربین، جلیل (1399). ارزیابی عملکرد مدیریت بحران زلزله بوشهر (شهر شنبه). فصلنامه مدیریت بحران، سال 12، شماره 1، 125-97.
ساعی، علی، بدری، علی، کاظمی، نسرین، تاجیک، فائزه (1393) .تحلیل مولفه های موثر بر مشارکت زنان در چرخه ی مدیریت بحران شهر تهران. نشریه تحلیل فضایی مخاطرات محیطی دانشگاه خوارزمی، سال 1، شماره 3، 28-13.
سواری، مسلم، اسکندری‌دامنه، حامد (1398). نقش مدیریت مشارکتی در توانمندسازی جوامع محلی در مقابله با خشکسالی در جنوب استان کرمان. مجله برنامه ریزی و آمایش فضا،سال 23، شماره 2، 171-123.
صالحی‌نودز، اسما، یعقوبی، نورمحمد، کیخا، عالمه (1400). سنجش و اعتباریابی مدل مدیریت بحران اجتماع‌محور براساس تکنیک سوآرا (مورد شناسی: استان کرمان). فصلنامه جغرافیا و آمایش شهری- منطقه ای،سال 11، شماره 40، 189-220.
ظفری، حسین، ویسی، حسین (1391). واکاوی عوامل موثر در جلب مشارکت مردمی به منظور کاهش ریسک سوانح طبیعی. فصلنامه مسکن و محیط روستا پژوهشکده سوانح طبیعی، سال 30، شماره 135، 105-120.
عابدی‌جعفری، عابد، امیری، مجتبی (1398). فراترکیب روشی برای سنتز مطالعات کیفی. فصلنامه روش شناسی علوم انسانی، سال 25، شماره 99، 73-87.
عاشوری، امیر، خیاطیان، محمد، فرزادی، محسن (1397). بررسی نقش جامعه محوری در مدیریت بحران. دومین کنفرانس عمران، معماری و شهرسازی جهان اسلام، تبریز، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، قابل دسترسی در https://civilica.com/doc/776575/  (13/10/1397).
عرفانی، علیرضا، مرادی، حجت‌الله (1395). بررسی عملکر شورای هماهنگی مدیریت بحران در زلزله استان آذربایجان شرقی سال 1391.  فصلنامه مدیریت بحران، سال 27، شماره 7، 162-129.
عزیزپور، فرهاد، حمیدی، محمدسعید، چابک، جمشید (1394). تحلیل مشارکت محلی در مدیریت مخاطرۀ سیل در نواحی روستایی، مورد مطالعه: روستاهای حوزۀ آبخیز رودخانۀ بشار شهرستان بویراحمد. تحلیل فضایی مخاطرات محیطی دانشگاه خوارزمی، سال 2، شماره 4، 94-77.
عضدی، وحید؛ میرزایی، محمدحسن. (1393). نقش مشارکت‌های مردمی در زمان بروز زلزلۀ بم، فصلنامه علمی دانش انتظامی کرمان، دورۀ هفتم، شمارۀ 2، صص 49-30.
عموزادخلیلی، سجاد، رشیدی، احمد، پیردشتی، حسین (1397). بررسی نقش مشارکت مردمی در بهبود عملکرد مدیریت بحران فضای شهری و عوامل موثر بر آن از منظر نظریه مشارکت اجتماعی راجرز در شهر بهشهر. فصلنامه دانش پیشگیری و مدیریت بحران، سال 3، شماره 8، 255-268.
عنابستانی، علی‌اکبر، خسروبیگی، رضا، تقی‌لو، علی‌اکبر، اکبری، محمدحسن (1391). تحلیل عوامل فرهنگی و اجتماعی موثر بر میزان مشارکت مردم در نواحی روستایی:مطالعه موردی روستاهای بخش مرکزی شهرستان جهرم. فصلنامه روستا و توسعه موسسه پژوهش های برنامه ریزی، اقتصادکشاورزی و توسعه روستایی، سال 15، شماره 1، 108-85.
عوض‌پور، لیلا، قربانی، مهدی، عرفان‌زاده، رضا (1396). تحلیل موقعیت کنشگران و سرمایه اجتماعی ذی نفعان در راستای مدیریت مشارکتی سیستم های اجتماعی اکولوژیک. فصلنامه منابع طبیعی ایران، سال 70، شماره 2، 448-435.
فیروزپور، آرمین، دارائی، مسعود، سعدآبادی، علی‌اصغر (1395). الگوسازی رابطه میان رویکرد قابلیت و رویکرد اجتماع محور مدیریت بحران. مطالعات مدیریت شهری، سال 8، شماره 25، 10-1.
قلی‌گله، نریمان (1397). بررسی نقش و ظرفیت سازمان های مردم نهاد در مدیریت سیلاب شهری. ششمین کنفرانس جامع مدیریت و مهندسی سیلاب، تهران، کارگروه تخصصی سیل، مخاطرات دریایی، آب و فاضلاب و برق وزارت نیرو، قابل دسترسی در https://civilica.com/doc/815938/ (18/12/ 1397).
کریمی، خدیجه، تقی‌لو، علی‌اکبر (1399). مدیریت بحران اجتماع محور راهی به سوی توسعه پایدار. فصلنامه دانش پیشگیری و مدیریت بحران ، سال 10، شماره 1، 61-45.
محمدی‌فر، یوسف، اعظمی، محسن، فیض‌آقایی، پریا (1399). طراحى مدل بومى مدیریت بحران سوانح گسترده طبیعى (موردمطالعه: زلزله کرمانشاه). فصلنامه دانش پیشگیری و مدیریت بحران سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران، سال 10، شماره 2، 176-163.
مطهری، زینب‌السادات، رفیعیان، مجتبی (1395). تبیین مدلی به منظور ارتقای مدیریت خطر بحران با رویکرد اجتماع محور، نمونه موردی: یکی از اجتماعات تهران. فصلنامه معماری و شهرسازی آرمان شهر،سال 17، شماره 9، 401-389.
موهبتی‌زهان، حسین، یعقوبی، نورمحمد، محمودزاده، واشان (1399). طراحی الگوی مرحله‌ای مدیریت بحران با رویکرد ظرفیت‌سازی جوامع محلی با استفاده از روش فراترکیب. مدیریت دولتی، سال 12، شماره 2، 203-175.
مهدیه، امید (1399). بررسی تاثیر مشارکت مردمی بر عملکرد مدیریت بحران. فصلنامه دانش پیشگیری و مدیریت بحران، سال 10، شماره 2، 41-28.
نوراللهی، بابک (1392). نقش مشارکت مردمی در مدیریت بحران (با نگاهی به رویکرد مدیریت شهری تهران در جلب مشارکت مردمی). پنجمین کنفرانس بین المللی مدیریت جامع بحران های طبیعی، تهران، دبیرخانه مدیریت ریسک، قابل دسترسی در https://civilica.com/doc/252368/ (19/12/1392).  .
نوروزی، اصغر، فرهادی، مریم (1396). سنجش آسیب پذیری و برنامه­ریزی راهبردی مدیریت بحران (زلزله) در نواحی روستایی مطالعه موردی: شهرستان شهرکرد، دو فصلنامه علمی و پژوهشی مدیریت بحران،سال 6، شماره 11، 45 -31.
Ai, A. L., Richardson, R., Plummer, C., Ellison, C. G., Lemieux, C., Tice, T. N., & Huang, B. (2013). Character strengths and deep connections following Hurricanes Katrina and Rita: Spiritual and secular pathways to resistance among volunteers. Journal for The Scientific Study of Religion, 52(3), 537-556.
Aijazi, O., & Panjwani, D. (2015). Religion in Spaces of Social Disruption: Re-Reading the Public Transcript of Disaster Relief in Pakistan. International Journal of Mass Emergencies & Disasters, 33(1), 95-110.
Ali, M. S. S., Arsyad, M., Kamaluddin, A., Busthanul, N., & Dirpan, A. (2019). Community based disaster management: Indonesian experience. In IOP Conference Series: Earth and Environmental Science, 235(1), 121-135.‏
Allen, K. M. (2006). Community-based disaster preparedness and climate adaptation: Local capacity building in the Philippines. Disasters, 30(1), 81-101.
Al-Saggaf, Y., & Simmons, P. (2015). Social media in Saudi Arabia: Exploring its use during two natural   disasters. Technological Forecasting and Social Change, 95(2), 3-15.‏
Armitage, D. (2005). Adaptive capacity and community-based natural resource management. Environmental Management, 35(6), 703-715.
‏Arnold, S., Brockdorff, N., Jakovljev, I., & Zdravkovic, S. (2018). Applying cultural values to encourage disaster preparedness: Lessons from a low-hazard country. International Journal of Disaster Risk Reduction, 31(5), 37-44.
Azad, M. A. K., Uddin, M. S., Zaman, S., & Ashraf, M. A. (2020). Community-based disaster management and its salient features: A policy approach to people-centred risk reduction in Bangladesh. Asia-Pacific Journal of Rural Development, 29(2), 135-160.‏
Berno, T. (2017). Social enterprise, sustainability and community in post-earthquake Christchurch: Exploring therole of local food systems in building resilience. Journal of Enterprising Communities: People and Places in the Global Economy, 11(1), 149-165.
Bhandari, R. B. (2014). Social capital in disaster risk management: A case study of social capital mobilization following the 1934 Kathmandu Valley earthquake in Nepal. Disaster Prevention and Management, 23(4), 314-328.
Brassard, C. Howitt, A. M. & Giles, D. W. (2015). Confronting disaster: Recent lessons from the Asia-Pacific. Tokyo: In Natural Disaster Management in the Asia-Pacific. Access at: https://ash.harvard.edu/publications/natural-disaster-management-asia-pacific (18/1/2015).
Brassey, J., & Kruyt, M. (2020). How to demonstrate calm and optimism in a crisis. McKinsey & Company, 11(2), 112-131.
Bundy, J., Pfarrer, M. D., Short, C. E., & Coombs, W. T. (2017). Crises and crisis management: Integration, interpretation, and research development. Journal of Management, 43(6), 1661-1692.
Cannon, T. (2014). Vulnerability and disasters. The Companion to Development Studies, 51(3), 370-382.
Cole, S., Moore, R., Aldridge, T., Lane, A., & Laeger, S. (2013). Real-time hazard impact modelling of surface water flooding: Some UK developments. In Proceedings of the International Conference on Flood Resilience: Experiences in Asia and Europe, 12(5), 34-77. 
Coombs, W. T., & Laufer, D. (2019). Global crisis management–current research and future directions. Journal of International Management, 24(3), 199-203.‏
Cornia, A., Dressel, K., & Pfeil, P. (2016). Risk cultures and dominant approaches towards disasters in seven European countries. Journal of Risk Research, 19(3), 288-304.‏
Fahrudin, A. (2012). Preparing social work students for working with disaster survivors. Asian Social Work and Policy Review, 6(2), 86-94.
Falk, K. (2013). Preparing for disaster: A community-based approach. Copenhagen: Danish Red Cross Press, 21(8), 114-126.
Forbes, D., O’Donnell, M., & Bryant, R. A. (2017). Psychosocial recovery following community   disasters. An International Collaboration, 14(6), 205-218.
Foster, K. A. (2007). A case study approachto understanding regional resilience. Disasters, 31(4), 125-139.
France, A. (2012). Disaster risk riduction and response. Habitat For Humanity, 1(190), 2-15.
Gaillard, J. C., & Mercer, J. (2013). From knowledge to action: Bridging gaps in disaster risk reduction.   Progress in Human Geography, 37(1), 93-114.
Gianisa, A., & Le De, L. (2018). The role of religious beliefs and practices in disaster. Disaster Prevention and Management, 35(4), 112-124.
Gibson, C. B., & Gibbs, J. L. (2006). Unpacking the concept of virtuality: The effects of geographic dispersion, electronic dependence, dynamic structure, and national diversity on team innovation. Administrative Science Quarterly, 51(3), 451-495.
Girard, J. F., Lalande, F., Salmi, L. R., Le-Bouler, S., & Delannoy, L. (2006). Rapport de la mission devaluation et dexpertise de laveille sanitaire en France. France: Sante Publique.
Guha-Sapir, D., Hargitt, D., & Hoyois, P. (2004). Thirty years of natural disasters 1974-2003: The numbers. de Louvain: Presses Univercity..
Gupta, U., & Ranganathan, N. (2007). Multievent crisis management using noncooperative multistep games. IEEE Transactions on Computers, 56(5), 577-589.
Hetu, S. N., Gupta, S., Vu, V. A., & Tan, G. (2018). A simulation framework for crisis management: Design and use. Simulation Modelling Practice and Theory, 85(4), 15-32.
Hossaini, M. A. (2012). Community participation in disaster management: Role of social work to enhance participation. Sociology, 21(12), 159- 171.
Hosseini, S. H., Amanat, N., Ghanbari, V., Nakhaee, M., Abbasabadi, M., Najafi, M., & Pashaei-Sabet, F. (2017). Community-based management challenges in disaster risk reduction: A content analysis in Iran. Health in Emergencies and Disasters, 2(2), 63-70.
Humanson, R., & Nordeman, P. (2017). Proactive Crisis Management (PCM): Perceptions of crisis-awareness and crisis-readiness in organizations in relation to their actual strategic initiatives against industrial crises caused by human errors. Jornal sustainable sity, 3(4), 95-105.
 Islam, M. R., Ingham, V., Hicks, J., & Kelly, E. (2018). From coping to adaptation: Flooding and the role of local knowledge in Bangladesh. International Journal Of Disaster Risk Reduction, 28(4), 531-538.‏
Jahangiri, K., Izadkhah, Y. O., & Tabibi, S. J. (2011). A comparative study on community‐based disaster management in selected countries and designing a model for Iran. Disaster Prevention and Management: An International Journal, 20(1), 82-94.
Johansson, R., Danielsson, E., Kvarnlof, L., Eriksson, K., & Karlsson, R. (2018). At the external boundary of a disaster response operation: The dynamics of volunteer inclusion. Journal of Contingencies and Crisis Management, 26(4), 519-529.
Kaewkitipong, L., Chen, C. C., & Ractham, P. (2016). A community-based approach to sharing knowledge before, during, and after crisis events: A case study from Thailand. Computers in Human Behavior, 54(1), 653-666.‏
Kalanda-Joshua, M., Ngongondo, C., Chipeta, L., & Mpembeka, F. (2011). Integrating indigenous knowledge with conventional science: Enhancing localized climate and weather forecasts in Nessa, Mulanje, Malawi. Physics and Chemistry of the Earth, 36 (14-15), 996-1003.
Kangabam, R. D., Panda, P. C., & Kangabam, M. (2012). Disaster preparedness among the resident community-a case study of Rajiv Gandhi University, Itanagar, India. International Journal of Environmental Sciences, 2(3), 1632-1642.
Keikha, A., Hashemzehi, M. H., Keshtegar, A. A. (2019). Investigation the Role of New Technologies in Coping with Natural Disasters. Scientific Journal of Rescue Relief; 11(4), 248-59.
Klafft, M., Dudzinska-Jarmolinska, A., Harari, I., Bustos, R. G., Duarte, S. B., & Morrobel, T. (2018). A citizen science approach using information systems to provide qualitative information on historic natural. Disasters To Risk Communicators And The General Public, 35(8), 114-128.
kumari, K., & Sabitha, P. (2015). Awareness of Disaster Management: An Exploration among Secondary School Students of Kerala Based on their Gender, Locale and Experience. Guru Journal of Behavioral and Social Sciences, 3(2), 382-388.
Launder, D., & Perry, C. (2014). A study identifying factors influencing decision making in dynamic emergencies like urban fire and rescue settings. International Journal of Emergency Services, 12(2), 114-135.
Lee, D. W. (2020). An exploratory assessment of infrastructure resilience to disasters. International Journal of Disaster Resilience in the Built Environment, 11(4), 519-533.
Lizarralde, G., Paez, H., Lopez, A., Lopez, O., Bornstein, L., Gould, K., & Munoz, L. (2020). We said, they said: The politics of conceptual frameworks in disasters and climate change in Colombia and Latin America. Disaster Prevention and Management: An International Journal, 58(9), 205-225.
Lopez, E. (2012). Groundwater governance and social capital. Geoforum, 43(6), 1140-1151.‏
Magis, K. (2010). Community resilience: An indicator of social sustainability. Society and Natural Resources, 23 (5), 401-416.
Marskole, P., Mishra, A., Kumar, P., Gaur, P., Aharwar, P., Patidar, P., & Shejwar, P. (2018). A study to      assess awareness on disaster management among school going children in Gwalior (MP). International Journal of Community Medicine and Public Health International Journal Community Medicine Public Health, 5(4), 1371-1375.‏
Mathbor, G. M. (2007). Enhancement of community preparedness for natural disasters: The role of social work in building social capital for sustainable disaster relief and management. International Social Work, 50(3), 357-369.
Miles, S. B., & Chang, S. E. (2011). Resil US: A community based disaster resilience model. Cartography and Geographic Information Science, 38(1), 36-51.‏
Moe, T. L., & Pathranarakul, P. (2006). An integrated approach to natural disaster management: Public project management and its critical success factors. Disaster Prevention and Management, 15(3), 396-413.
Noblit, G. W., Hare, R. D., & Hare, R. D. (1988). Meta-ethnography: Synthesizing qualitative studies. Los Angeles: Sage Publications.
Parsizadeh, F., Ibrion, M., Mokhtari, M., Lein, H., & Nadim, F. (2015). Bam 2003 earthquake disaster: On the earthquake risk perception, resilience and earthquake culture cultural beliefs and cultural landscape of Qanats, gardens of Khorma trees and Argh-e Bam. International Journal of Disaster Risk Reduction, 14(1), 457-469.
Patterson, O., Weil, F., & Patel, K. (2010). The role of community in disaster response: Conceptual models. Population Research and Policy Review, 29(2), 127-141.
Perry, M. (2007). Natural disaster management planning. International Journal of Physical Distribution & Logistics Management, 12(4), 35-42.
Ricciardelli, A., Manfredi, F., & Antonicelli, M. (2018). Impacts for implementing SDGs: Sustainable collaborative communities after disasters, The city of Macerata at the aftermath of the earthquake, Corporate Governance. The International Journal of Business in Society, 18(4), 594-623.
Roy, S., Pal, P. K., & Pradhan, K. (2016). Awareness of rural youth towards disaster management: A gender disintegrated study. Indian Research Journal of Extension Education, 14(1), 78-82.‏
Sandelowski, M., Voils, C. I., & Barroso, J. (2007). Comparability work and the management of difference in research synthesis studies. Social Science & Medicine, 64(1), 236-247.
Sarkar, S. K., Begum, R. A., Pereira, J. J., & Jaafar, A. H. (2013). Addressing disaster risk reduction in Malaysia: Mechanisms and responds. In 2nd International Conference on Environment, Agriculture and Food Sciences, 2(11), 81-85.
Sharma, S. (2010). Climate change impact on livelihood and vulnerability: A case study of mushar community in saptari district in Nepal. Phd Dissertation, Brac University.
Tokakis, V., Polychroniou, P., & Boustras, G. (2019). Crisis management in public administration: The three phases model for safety incidents. Safety science, 113(2), 37-43.
Traore, B. B., Kamsu-Foguem, B., Tangara, F., & Tiako, P. (2018). Software services for supporting remote crisis management. Sustainable Cities And Society, 39)1), 814-827.
Tulghan., & Gzgür, H. (2016). Natural Disaster Governance: Barriers For Turkey. European Scientific Journal,12(10), 112-121.
Ulezi, N., & Jackson, A. (2010). Cultural competence in crisis intervention. Journal of Safe, 11(4), 110-121.
Unisdr, U. (2009). Making disaster risk reduction gender sensitive: Policy and practical guidelines. Access at: https://www.unisdr.org/files/9922_MakingDisasterRiskReductionGenderSe.pdf.
Unlu, A., Kapucu, N., & Sahin, B. (2010). Disaster and crisis management in Turkey: A need for a unified crisis management system. Disaster Prevention and Management: An International Journal, 19(2), 155-174.
Walsh, D., & Downe, S. (2005). Meta‐synthesis method for qualitative research: A literature review.   Journal of Advanced Nursing, 50(2), 204-211.‏
Yeo, J., Li, H., Shin, Y. A., & Haupt, B. (2017). Cultural approach to crisis management. Global Encyclopedia of Public Administration, Public Policy, and Governance, 3(28), 1-4.